mrb slm nbr?
yorgunluk çökmüş yine omurgama, üçer beşer geliyolar. höyt! teker teker gelinülen
14 mart itibariyle başlayan huzurlu günlerim hala devam etmekte ve ben her gün yeni yeni ruh halleri içersine girmekteyim, hiç bilmediğim..
korkutmuyor değil tabi, hala inanamıyorum, alışkın değilmiş bünye bu kadar sevilmeye naapsın, inanamıyo.
yazık bana, bu yaşıma kadar hep kaçmışım bu hislerden bilememişim. ben değil de biz olabilmeyi yeni yeni öğreniyorum. evet varmış öyle bişey. bi de plan kurmak da varmış geleceğe dair, korkmadan. 3 sene sonranın hesabını yapıp bunu ona söyleyebiliyorum ki hayatım boyunca bundan kaçtım ben :)
sahiplenmek ve bağlanmak o kadar da kötü şeyler değilmiş, yavaş yavaş silmeye başladılar şu daimi yalnızlık hissini içimden. o "benim" ben de "onun" artık.
yalan değil, gerçekten...