12 Ocak 2010 01:30

ben ilkokuldayken kafayı dinozor dergileriyle bozmuş bi arkadaşım vardı, fatih diye.

sürekli dinozorlardan bahseder ve o zamanlar pek bi moda olan dinozor dergilerinden alırdı.

“tironozağaruslarla ilgili bilinmeyen gerçekler!”

fatih’in burnu kışın sürekli akardı ve fakat o, bu haliyle gayet mutlu olacak ki bi aksesuar gibi taşırdı bütünleştiği mukus tabakasını kış boyunca.

evet, ne yazık ki fatih’i böyle hatırlıyorum;
“dinozorlarla kafayı bozmuş sümüklü çocuk”

sana yazmam için ilham veren şey fatihin sümükleri değil elbet günlük..
sebep hatırladığım şu saçma şey:

bi gün oturuyoruz sınıfta, volkan benim su kabarcıklı yıldız tozlu cetvelimle oynuyo arkasını dönmüş (volkan daha sonra büyüdü ve annemin öğrencisi oldu.), kamuran hoca mustafa’yı tahtaya çıkarmış sorularıyla sıkıştırmakta, bense sıkıntıdan patlamaktayım.

birden fatih’in ağladığını gören hoca soruyor oğlum derdin ne diye.

fatih gözleri ıslak, korkuyla karışık “öğretmenim” diyor “gözümü kapatıyorum her yerde dinozorlar… düşüyorum aşağı dinozorlar da beni çekiştiriyo düşüym diye”

çocuğun halini gören hoca sıraya yatıp dinlenmesine izin veriyor. ooh şanslı kerata kurtuldu dersi dinlemekten..

derken bu sefer banu başlıyor ağlamaya. neymiş o da etkilenmiş, korkuyomuş dinozorlardan. yalan da değil ha… ciddi ciddi ağlıyo çocuk.

neyse. hangi akla hizmet bilmiyorum ama bu olanlara pasif kalmak istemedim sanırım ben de elimi kaldırdım ekşimiş bi suratla “dinozorlar”dedim “her yerde! düşüyorum örtmeniiim.” :)

küçükken de pek bi numaracıymışım. (şimdi değilim sanki)

evet , kamran hoca o gün dersi üç fireyle tamamlamıştı.

daha sonraları bu sıraya uzanma olayını çok sevmiş olacağım ki aşı olduktan sonra sık sık tekrarladım tansiyonum düşmüş gibi yaparaktan.